En toen was het opeens zover. Hoe kan het ook anders, als je een bedrijf ‘in levensverhalen’ hebt? Voor mijn schoonfamilie mocht ik een jubileumboek verzorgen, toen mijn schoonouders 50 jaar getrouwd waren. De dummy die zij op de feestelijke dag als voorbeeld ontvingen, was eigenlijk al een echt boekje van 56 bladzijden. Met kerst ontvingen zij het definitieve exemplaar: daarin waren ook de foto’s van het feestelijke weekendje verwerkt.

Heerlijk grasduinen was het in het verleden van mijn schoonfamilie. Steeds doken nieuwe schatten op. Meer dan ooit werd ik me ervan bewust dat een goed boek, net als wijn of kaas, tijd nodig heeft om te rijpen om steeds krachtiger van smaak te kunnen worden. Alle wilde plannen die ik eerder al had, kon ik opeens gaan uitvoeren. Bijdragen van iedereen voor iedereen, waarbij er voor iedereen ook nog eens een verrassing in het boek was gestopt: de ouders wisten niet dat de kinderen ook iets schreven, de kinderen niet dat de ouders ook speciaal voor hen iets hadden geschreven, het echtpaar mocht elkaar verrassen met een kleine lofzang…

Zo ‘at’ dit familieboek zichzelf van een slanke den van 56 bladzijden langzaam tonnetjevol tot een zwaarlijvige tante van ruim 312 pagina’s . Zo’n tante waarbij je graag eens op bezoek gaat, omdat ze zoveel te vertellen heeft: een boek vol brieven, kaarten, recepten, sinterklaasgedichten, fotoreportages, interviews en andere artikeltjes.

Het boek werd de ondertitel ‘Terugblik op een gelukkig huwelijk’ helemaal waard. Het was mooi om te zien hoe blij het iedereen maakte! De dummy gebruik ik nog steeds regelmatig om mensen te inspireren: kijk, zo kan het ook!