In november verschijnt mijn boek ‘Dit levensverhaal hoort in een boek thuis’. Naast handige tips vind je hierin allerlei ervaringsverhalen: hoe kwamen mensen op het idee voor hun boek, waar liepen ze tegenaan toen ze hun boek gingen maken en – wat heeft hun boek hen daarna gebracht? Je leest ook waarom mensen soms juist besluiten om dat boek toch maar niet te maken. Daarover gaat deze eerste column die je in het boek in hoofdstuk 8 zult vinden. Omdat er soms ook goede redenen zijn om ergens (tijdelijk) vanaf te zien.

‘Misschien moest ik het toch maar niet doen,’ zegt ze wat aarzelend. ‘Wat denk jij?’ Slechts een paar dagen geleden heb ik nog een lang telefoongesprek met haar gevoerd, waarin we alle kosten op een rijtje hebben gezet die kunnen opdoemen als je een boek voor een groot publiek wilt gaan maken. En dat kunnen heel wat kosten worden, als je echt alles uit de kast wilt halen. Zij wilde dus ook zo ongeveer alles. En nu voeren we dit gesprek.

Haar aarzeling heeft niet met geld te maken. Deze auteur is gewend in zichzelf te ‘investeren’, zoals ze het zelf noemt. En een beetje is het boek er eigenlijk al. We zijn inmiddels een aantal interviews verder. Via Skype hebben we moeiteloos boeiende conversaties gevoerd – zij woont in Verweggistan, ik niet – en dat voelde alsof we samen in één kamer zaten. Niks geen afstand. Zozeer spatte haar enthousiasme van mijn iPad-schermpje af.

Zelfverzekerd voerde ze in onze gesprekken steeds weer het woord, en schilderde in geur en kleur het levensverhaal dat zij in boekvorm wilde laten verschijnen. Dat ene verhaal waarmee ze minstens de wereld zou gaan veroveren, waarmee ze zoveel mensen aan het denken zou zetten, waarmee ze internationaal zou gaan doorbreken, waarmee ze bij Oprah Winfrey zou belanden… Dat levensverhaal, waarvan ze al die tijd zo zeker was geweest dat het verteld moest gaan worden.

Mensen wakker schudden

Ze wilde de mensen wakker schudden. Kies bewust. Laat je niet leven, maar leef het leven waarvoor je bestemd bent. Durf ervoor te gáán. Mij heeft ze daarmee zeker wakker geschud. Iedere keer als ik naar haar luister, gaat ook mijn eigen leven even onder de loep. Wie bepaalt mijn agenda? Doe ik echt de dingen die ik wil? En als dat niet zo is, waarom dan niet? Wat weerhoudt me?

Ik snap haar aarzeling. Nee, het zit niet in het geld dat ermee gemoeid is om een boek te maken. Het gaat niet erom dat zij niet kan vertellen of ik niet kan schrijven. Levensverhalen hebben regelmatig niet alleen je lezer iets te zeggen. Soms gaat zo’n verhaal tegen jou praten. Het wil juist jou iets duidelijk maken. En dat is nu gebeurd. Bij haar.

Toen ze onlangs met een slaperige kop voor de spiegel stond, staarde haar verhaal haar aan en sprak maar één woord: ‘Echt?’ Toevallig is zij een moedig mens en heeft dus het lef om meteen de confrontatie met dat ene woordje aan te gaan. Haar portie moed is groot genoeg om een boek te schrijven over wat haar overkomen is, het is ook voldoende om het misschien toch maar niet te doen.

En nu twijfelt ze alsnog even. Voelt zich veilig genoeg bij mij om dat in alle openheid te laten zien. Is sterk genoeg om zich niets aan te trekken van alles wat ik zeg – weet ik zeker – als ik met adviezen zou komen waar zij niets aan heeft. Die niet kloppen met haar eigen gevoel. Uiteraard vind ik het fijn dat ze niet alleen haar verhaal, maar ook haar twijfels met mij durft te delen. En ik snap best waarom ze ervan af wil zien en opeens denkt: ‘Ik doe het toch maar niet.’

Niet in je verleden wonen

Haar huidige gevoel lijkt op het mijne. Het is precies wat ik ervaar, als mensen aan mij vragen: ‘En wanneer schrijf jij jouw verhaal?’ Wat ik kort geleden pas werkelijk onder woorden brengen kon, toen opnieuw een vriendin mij ernaar vroeg. Zodat na dat ene woordje ‘niet’ een duidelijke reden kon volgen: ‘Ik woon niet meer in mijn verleden.’ Ik leef in het hier en nu. En wie ik nu ben, wat ik nu doe, dát wil ik graag met mensen delen. Maar vroeger mag vroeger blijven. Ik woon niet meer in mijn verleden.

Zij voelt dat opeens ook. Praten over wat ooit is gebeurd, verandert haar stukje bij beetje in wie ze destijds was – zo tastbaar kan ze de herinneringen oproepen, als het moet – en het kleurt de momenten van alledag op een manier die haar niet aanstaat. En opeens denkt ze: Waarom eigenlijk? En ze kijkt nog eens goed om zich heen. Hoe mooi alles vandaag is. Hier en nu. Mooier dan ooit. Huis, vriend, baby, baan… Alles.

En ze beseft hoe ze al een tijdje, door haar boek, één dingetje helaas dreigt te gaan vergeten. Om van al dat moois voor de volle honderd procent te genieten. Ja, ze kan haar verhaal vertellen. Als het moet. Maar van wie moet ze? Dus ze denkt dat ze het toch maar niet doet. ‘Wat denk jij?’ vraagt ze me. En ik antwoord haar, uit het diepst van mijn hart: ‘Ik denk dat ik je mag feliciteren. Je hebt zojuist een geweldig goed besluit genomen.’


Meer lezen? Dat kan. Als je onderaan je gegevens invult, kun je de preview van hoofdstuk 2 uit mijn boek gratis downloaden. En je krijg er meteen ook nog een e-boek bij over vormgeving: zodat ook jij ooit het boek kunt maken dat werkelijk past bij de persoon die jij bent!

Wil je graag nog wat meer lezen over wie er allemaal aan dit boek heeft meegewerkt? Die informatie vind je op ‘Een boek over boeken met levensverhalen: hoe pak je dat aan?’


alvast met korting

jouw eigen exemplaar reserveren

van ‘Dit levensverhaal hoort in een boek thuis’?

tot 5 november kost het je maar € 17,95!

klik voor bestellen op dit plaatje!

Jouw eigen exemplaar van
‘Dit levensverhaal hoort in een boek thuis’ bestel je hier, tot 5 november met € 5 korting!